W myśl art. 4 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.) od pierwszego dnia ubezpieczenia chorobowego prawo do zasiłku chorobowego przysługuje osobom podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowo i pod warunkiem, że posiadają co najmniej 10 letni okresu obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego.

Pracodawca udzielił mi urlopu bezpłatnego na cały miesiąc luty b.r. Jednak zachorowałem i otrzymałem zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy od 21 lutego do 4 marca. Czy przysługuje mi zasiłek chorobowy za ten okres?

Jak ustalić prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy gdy pracownik w ciągu roku kalendarzowego podejmie dodatkowe zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy?

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz. U. Nr 249 , poz. 1655) od 1 stycznia 2011 r. zostało zmienione brzmienie art. 182 3 § l pkt 2 Kodeksu pracy. W myśl niniejszych przepisów pracownik-ojciec wychowujący dziecko przysposobione ma prawo do urlopu ojcowskiego w wymiarze 2 tygodni, nie dłużej niż do upływu 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu orzekającego przysposobienie dziecka i nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 10 roku życia.

Jestem pracownikiem, w 2010 r. ukończyłem 50 lat, od 3.01.2011 r. do 7.02.2011 r. przebywałem w szpitalu. Jakie świadczenia będą mi przysługiwały z tytułu ubezpieczenia chorobowego ?

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. miesięczny zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu przypadający od 15 do 33 dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia, wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku. W związku z art. 92 ust. 5 Kodeksu pracy, zasada ta ma zastosowanie do niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej po roku kalendarzowym, w którym pracownik ukończył 50 rok życia.

W myśl art. 4778§2 k.p.c. sprawy o zasiłek chorobowy należą do właściwości sądów. Jednak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 marca 2009 r. (II UK 273/08) orzekł, że sprawa, w której organ ubezpieczeń społecznych kwestionuje wysokość zasiłku chorobowego wypłaconego przez płatnika w decyzji zobowiązującej go do złożenia dokumentów korygujących, nie jest sprawą o zasiłek chorobowy należącą do właściwości sądu rejonowego (art. 4778 § 2 pkt 1 k.p.c.), lecz do ogólnej właściwości sądu okręgowego (art. 4778 § 1 k.p.c.).

W myśl ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512) przy ustalaniu prawa do zasiłku chorobowego, dowodem stwierdzającym czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, konieczności sprawowania osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej są zaświadczenia lekarskie.

Zgodnie z rozdziałem 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512) jeżeli ubezpieczony po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje mu świadczenie rehabilitacyjne.

W myśl ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 267 ze zm.) Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego po upływie wymaganego okresu ubezpieczenia. Okres ten dla osób podlegających ubezpieczeniu chorobowemu dobrowolnie, a więc i dla osób prowadzących działalność pozarolniczą i osób z nimi współpracujących, od 1 stycznia 2009 r. wynosi 90 dni, przed ta datą wynosił 180 dni.