Wyrok z dnia 3 marca 2011 r. II PK 208/10

Trzech byłych pracowników G.H. Sp. z o.o. w O. wystąpiło z powództwem o wypłatę wyrównania kwot tytułem różnicy pomiędzy wypłaconym mu wynagrodzeniem, a wynagrodzeniem wynikającym ze stawki wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w Holandii, 8% dodatku urlopowego, a także o zasądzenie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż „pracownicy delegowani do pracy w innym państwie Unii Europejskiej powinni otrzymywać co najmniej wynagrodzenie minimalne obowiązujące w państwie wykonywania pracy.”

Wyrok z dnia 9 lutego 2010 r., I PK 157/09

Powód był zatrudniony u pozwanej, która wykonuje montaże w Polsce oraz za granicą, na podstawie dwóch umów o pracę na czas określony - od 9 maja do 8 sierpnia 2006 r. i od 9 sierpnia 2006 r. do 31 listopada 2006 r. - w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku montażysty. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej poinformowano powoda, że miejscem świadczenia pracy będą G., a praca będzie wykonywana w G., Francji i Niemczech.

Z uzasadnienia orzeczenia wynika m.in., że „(…) Każdy pracownik, który przez ograniczony okres wykonuje pracę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwa, w którym zwyczajowo stale pracuje, ma status pracownika delegowanego do pracy w innym państwie i między innymi korzysta z gwarancji minimalnej stawki płacy wraz ze stawką za nadgodziny obowiązującej na terytorium państwa członkowskiego, w którym pracownik delegowany wykonuje pracę (art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz. U. UE L z 1997 Nr 18, poz. 1).”

Wyrok SN z 26 stycznia 2011 r., II PK 208/10

Kilku polskich pracowników zatrudnionych przez firmę działającą na terenie Polski wykonywało pracę na terenie Holandii. Z treści umowy wynikało, iż mieli otrzymywać wynagrodzenie wypłacane w Polsce oraz diety z tytułu podróży służbowych (w euro). W Holandii okazało się jednak, iż pracują pod kierownictwem miejscowego szefa (razem z pracownikami holenderskimi). Pracowali w godzinach nadliczbowych bez dodatkowego wynagrodzenia. Złożyli skargę do holenderskiej inspekcji pracy, jednakże nie wypłacono im wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.  Po powrocie do kraju wystąpili z pozwem przeciwko firmie, która zatrudniła ich w Polsce do pracy w Holandii.

Sąd Najwyższy uznał, iż polski pracownik pracujący legalnie poza granicami kraju ma prawo do otrzymania minimalnego wynagrodzenia także za nadgodziny. Po zbadaniu sprawy uchylił zaskarżony wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrok SN z dnia 2 października 2013 r., sygn. II UK 170/13

Zainteresowana pracownica zawarła z odwołującą się w dniu 25.06.2010 r. umowę o pracę na czas określony, w ramach której wykonywała pracę kelnerki w pełnym wymiarze czasu pracy na rzecz i pod kierownictwem francuskiego pracodawcy użytkownika "G." Zainteresowana od 01.10.2009 r. była uczestniczką studiów doktoranckich w zakresie literaturoznawstwa, natomiast od 23.02.2011 r. zgłoszona była z tego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego. Od 01.08.2004 r. zainteresowana była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członkini rodziny. Ubezpieczenie to zostało przerwane okresem ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia od 4.05. do 30.06.2005 r., a po tym okresie zainteresowanej nie zgłoszono ponownie do rodzinnego ubezpieczenia zdrowotnego.

Sąd Najwyższy w przedmiotowej sprawie uznał, iż „jeżeli przed wyjazdem do pracy za granicę pracownik nie był ubezpieczony w Polsce, wówczas będzie podlegał ubezpieczeniom obowiązkowym w kraju delegowania.” (podobnie SN w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. II UK 116/13).